Buiten waait het stevig, zo’n wind waar je normaal niet per se vrolijk van wordt. Maar vandaag maakt dat het juist beter. Binnen zitten, een beetje hangen, en kijken hoe de profs zich kapot rijden over kasseien en hellingen.

Af en toe wat zappen, misschien iets lekkers erbij, maar vooral niks moeten. Gewoon genieten van de koers, het commentaar op de achtergrond en het gevoel dat dit precies is hoe een vrije dag hoort te zijn.

Laat hen maar buffelen tegen de wind, daar worden ze immers voor betaald. Ik zit hier eigenlijk wel prima. Morgen is er weer een dag voor ons amateurs 🚴 🌤️

Daarom verbaast het me dat de meeste mensen een willekeurige weerapp op hun telefoon zetten en daar genoegen mee nemen, terwijl die er negen van de tien keer gewoon naast zit.

Ik was er op een gegeven moment wel klaar mee. Weer zo’n dag waarop “zon” gewoon regen bleek te zijn. Of andersom. Ik had, net als ieder ander, kunnen denken: het weer is nou eenmaal veranderlijk.

Maar dat is te makkelijk.

Er moet toch gewoon een dienst zijn die het wel voor elkaar heeft?

Na het testen van talloze apps en websites kwam ik uit bij meteoblue uit Basel. Blijkbaar de enige die snapt hoe je een fatsoenlijke voorspelling maakt. Ik weet niet hoe ze het doen, maar keer op keer is het raak. Temperatuur, regen, zonuren, wind, het klopt gewoon.

Het is niet de mooiste app. En ook niet de bekendste. Maar als je eenmaal doorhebt hoe vaak het wel klopt, dan maakt dat ineens een stuk minder uit.

Sterker nog. Dan ga je je afvragen waarom je ooit iets anders hebt gebruikt.

Maar het echte genieten? Dat begint op vrije dagen. Dan geen haast, geen klok, geen verplichtingen. Lekker toeren dwars door weilanden, langs dijken en door dorpen waar de tijd soms stil lijkt te staan.

Nu de lente is begonnen, openen er overal seizoenszaken waar je als voorbijganger even lekker kunt uitrusten. De favoriet onder deze zaken is bij mij toch wel de ijsboerderij. Ik prijs mezelf gelukkig, de regio waarin ik fiets is rijk aan ijsboerderijen, en dat betekent dat ik tijdens bijna iedere lange tocht wel een moment pak om een ijsje bij de boer te halen.

Vergeet die benzinepompen met hun fabrieksijsjes. Of erger nog de snackbar op de hoek met een softijsmachine die al betere dagen heeft gekend. Dat is echt voer voor mensen zonder smaakpapillen.

Nee, echt ijs haal je bij de boer. Waar je op een simpel bankje zit, met het geloei van koeien op de achtergrond en de geur van gras en stront in de lucht. Niet perfect, niet opgepoetst, maar precies zoals het moet zijn.

En misschien is dat wel waar het uiteindelijk om draait. Niet om snelheid, niet om kilometers, maar om die momenten tussendoor. Even afstappen, even zitten, even genieten ✌️

Ik was er niet bij in 1969. Geboren in 1988, dus de maanlandingen ken ik alleen uit documentaires en grotendeels uit de film Apollo 13. Die film was voor mij als kind de gateway drug naar een fascinatie met de ruimtevaart.

En juist daarom voelt het zo zuur: dit is een van de grootste momenten in de geschiedenis van de mensheid, en het haalt nauwelijks de voorpagina.

Ik snap dat de wereld op dit moment vol zit met urgentere zorgen. Maar Artemis II had een moment mogen zijn waarop iedereen even omhoog keek. Dat gevoel van gezamenlijke verwondering dat de Apollo missies zo vertellen de documentaires wél gaven. Nu is het voor veel mensen gewoon weer een bericht tussen de rest.

Een jaar later, in rustigere tijden, had dit een feest kunnen zijn. Nu is het een mijlpaal die fluistert terwijl hij zou moeten schreeuwen.

Vier astronauten zijn onderweg naar de maan. Ik vind het prachtig. Maar ook een beetje eenzaam.